Op deze zonnige dinsdagmiddag in Sucre (net zo zoet als de naam suggereert) schrijf ik maar weer eens een goed verhaal! De afgelopen vier weken eigenlijk veel te veel meegemaakt om in één verhaal te stoppen, maar ik ga het toch weer proberen..
Half februari was ik nog met Jeroen in Paraty aan het strand, daarna zijn we samen richting Sao Paulo gereisd waar we logeerden bij Fernando en zijn familie. Mijn Braziliaanse vriend, die ik ken uit Spanje. We hebben daar een ontzettend lief verblijf gehad in een prachtig huis. Elke ochtend stond het ontbijt voor ons klaar en we hadden er onze eigen kamer. Een knusse laatste 2 dagen met Jeroen waren dat. Sao Paulo is wel echt een zakenstad, veel gebouwen, maar veel gestructureerder dan Rio en misschien ook wel mooier, maar vooral heel anders. In de stad hebben we vooral rondgelopen en uitgebreid gelunched en gedineerd, de dingen waarvan wij houden ;-) Onze tijd zat er alweer op en met een verdrietig gezichtje moest ik doei zeggen tegen Jeroen, na een superleuke tijd samen. Gelukkig stond er nog veel meer leuks op me te wachten.

De laatste avond in Sao Paulo ben ik met Fernando meegegaan naar een introweek-feestje van zijn universiteit. Een leuke ervaring om samen te feesten met alleen maar Brazilianen, ze spreken allemaal nog best goed Spaans die studenten, dus ik vermaakte me wel...

Na Sao Paulo vloog ik naar Puerto de Iguazu, de poort naar het wereldwonder! Het was superleuk om binnen te lopen in kamernummer 10 van het hotel en mama en papa daar na 1,5 maand te zien! Het was een hele fijne samenkomst weer. Meteen samen het dorpje verkend en op tijd naar bed gegaan omdat de volgende dagen al het prachtige water op ons stond te wachten: de Iguazu watervallen. We hebben de watervallen van zowel de Argentijnse kant als de Braziliaanse kant bezocht. Als je het 'park' binnenkomt is het eigenlijk net of je een pretpark binnenkomt, alles is gemaakt voor de toeristen. Wel echt één van de meest prachtige dingen uit m'n leven gezien. Water stortend naar beneden wat verandert in miljoenen kleine druppeltjes. Bizar mooi en leuk! Aan de Braziliaanse kant stond je zelfs half in de waterval, lekker verfrissend wel met die benauwdheid van de tropen daar... Verder nog leuke beestjes gezien in het park: grote vissen, schildpadjes, mooie grote vlinders en de rode, nieuwsgierige neusberen.

Onze laatste dag in Puerto de Iguazu zijn we een ochtend tripje naar Paraguay gaan maken. Het was grappig om te doen en te zien dat het direct een wereld van verschil is, maar in dat stadje waar we waren Ciudad del Este, was niet veel te beleven. Echt veel over Paraguay kan ik dan ook niet zeggen. Lekker gerelaxed de rest van de dag daar en voor de derde keer bij onze favoriete Parilla gaan eten. Als het ergens lekker is dan komen we gewoon terug, toch pap?
Vanaf Puerto de Iguazu vlogen we naar Salta, weer zo'n prachtige bestemming. Ik was er zelf al geweest maar papa en mama nog niet. Hebben in Salta vooral lekker genoten van de knusse stad, van terrasje naar terrasje en ook hier verbleven we weer in een heerlijk hotel. Ik vroeg me wel even af of ik inderdaad nou een backpacker ben of gewoon een toerist...

In Salta hebben we ook wel echt de toerist uitgehangen, heerlijk in zo'n toeristenbus gezeten tussen de andere Nederlanders en musea bezocht. De omgeving van Salta is trouwens ook prachtig. Met Jeroen en Wouter had ik 2 jaar geleden het zuiden van Salta al eens ontdekt, Cachi en omgeving.. Met mama en papa nu hebben we een 1-daagse trip gemaakt naar Cafayate en omgeving. Prachtige rotsen, mooie kleuren en lekkere wijn geproeft. Ik heb ook weer heel wat geleerd in deze week, zo ben je 1,5 maand van huis en een week weer samen met je ouders en leer je over 'profiant', zitten op de 'divan' en meer van dit soort heerlijke oldschool worden haha, thanks pap! Wel een leuk weetje is dat Argentinië zo genoemd is door de Spanjaarden omdat ze dachten dat er veel zilver te vinden was... (Argentum is zilver in het Latijn) Later bleek dat ze daar toch echt voor in Bolivia moesten zijn, maar goed voor mij is Argentinië GOUD!
Oftewel een heerlijke week met m'n ouders splurgen in Argentinië, erg leuk gehad, knus en gezellig! Na drie weken met familie op reis geweest te zijn stond ik er weer alleen voor. Hop-hop richting het noorden. Ik vertrok naar San Salvador de Jujuy, een klein stadje nog maar 5 uur verwijdert van de Boliviaanse grens en omgeven door opnieuw prachtige landschappen. Aangekomen in het hostel had ik gemengde gevoelens.. Het hostel was niet veel aan en er waren weinig mensen daar, jammer! Ik besloot zelf maar een rondje door het hele kleine stadje te lopen en kwam na een hapje eten al snel weer terug in het hostel omdat ik me niet helemaal lekker voelde. Beetje saai was het opeens alleen en dus ook weinig toeristen daar.. + gevoel van een blaasontsteking maakten me even niet helemaal happy. Wel weer fijn dat ik bij de apotheek zonder ook maar een dokter gezien te hebben direct een Antibioticakuurtje meekreeg die gelukkig snel aansloeg! Zaterdag besloot ik lekker op pad te gaan,even onder de mensen weer, ik had een excursie geboekt naar het noorden, de Quebrada de Humahuaca.. Mooie valeien gezien, bergen, de berg met de 7 kleuren, schattige dorpjes en mensen die steeds meer Boliviaans beginnen te lijken.. Donkere huidskleuren en een heel andere instelling hebben ze. Ze zijn wat minder aardig naar toeristen toe merkte ik.

Ik had een gezellige groep op de tour deze dag, mooie dingen gezien en voelde me alweer een stuk happy'er! :) Teruggekomen in het hostel sprak ik een nieuwe kamergenoot aan in het Engels en het eerste wat ik naar m'n hoofd kreeg was: 'Hé, ben jij soms Nederlands of..?' Oke, duidelijk, mijn Engels klinkt nog steeds niet zoals het hoort te klinken..Haha, heerlijk direct, een leuke Nederlandse meid Wendy die met haar nichtje Anne aan het reizen is door Zuid-Amerika. Na nog geen twee minuten hadden we besloten we samen richting Bolivia te gaan en de Uyuni-zoutvlakte-tour te doen. Het klikte dus meteen wel. Ik bleef nog een paar dagen in het niet veel te beleven Jujuy, maar kon wel weer ff op kracht komen voordat we samen naar Bolivia vertrokken. Vrij weinig verder gedaan in dat stadje, maar da's ook niet altijd erg..

Op dinsdagmorgen de 13e vertrokken we samen naar Bolivia, na een dag reizen kwamen we aan in Tupiza, vlak over de grens. Daar hebben we opnieuw vrij weinig gedaan, was effe wennen die hoogte. We zaten op 3500 meter daar en je schijnt daar ook altijd nog wel aan te moeten wennen dus dat deden we dan ook met happies eten, veel lol maken, dagboeken schrijven, foto's uploaden en spelletjes doen in ons hotel - chill al zeg ik het zelf! Wendy en Anne wonen ook in Amsterdam dus we konden lekker kletsen ook over onze favoriete stamkroegen, parken en feestjes.. Blijkt dat we eigenlijk best wel dezelfde plekken bezoeken, maar elkaar dus nooit hebben gezien, bizar idee is dat. Amsterdam is ook gewoon een klein dorp eigenlijk.

Op de donderdag vertrokken we met jeeps (vanuit de reisorganisatie, met gids en kok en al) richting de mooie landschappen van Bolivia en het eindpunt Uyuni (de zoutvlaktes). We gingen een vier daagse trip maken. Met ongeveer 3 jeeps tegelijk maakten we de trip. In de jeep zaten we met z'n vieren, wij met z'n drieeën en nog een Australiër. De eerste dag was vooral veel rijden, veel lama's zien en tussen de lama's in een weiland voetballen en lunchen. Ons 'kokkie' (zoals ik haar ook meteen al noemde) kookte heerlijk. De ene dag was het rijst met vlees en groente, de andere dag waren het gepofte aardappels met schnitzels, noem maar op.. We hadden naast de vier best aardige Israeliërs, twee maffe stellen in onze groep. We hadden er niet zoveel mee zegmaar, heerlijk dat je dan als enige Nederlands spreekt en ze zonder dat ze het weten lekker belachelijk kan maken. Wat hebben we gelachen! Gelukkig was er ook Joep de Haas, de Brabander, die je eigenlijk ras-Amsterdammer zou geven en ook wel al 10 jaar in Amsterdam woont. Leuke lol met hem gehad ook weer 's avonds tijdens onze verblijven, want in de dorpjes waar we verbleven zaten we echt met de hele Tupiza Tour groep, een stuk of 30/40 mensen. Over ons eerste dorpje gesproken, echt in de middle of nowhere! We sliepen in een soort hok zonder ramen ijs en ijskoud, ja we zaten op 4000 meter hoogte en er was behalve een lichtje geen stroom. Niet erg, maar wel effe wennen! Ik geloof dat we om negen uur 's avonds al in bed lagen er was ook niet veel anders te doen.. Of het nou de hoogte was of de hoogtepillen (die we hadden genomen om de hoofdpijn tegen te gaan) we waren een partij melig, niet te doen. Onze kamergenootjes dachten echt dat ik gestoord was (ik vond dat andere stel niet zo aardig dus dan heb ik ook geen zin om serieus op vragen in te gaan) ik zei dat ik Charly heette en dat ik van beroep 'haircutter' was. Ja, serieus nadenken kon ik ook niet meer. Lachend in slaap gevallen en tringgggg om half 5 ging de wekker alweer. Vroeg uit de veren om eigenlijk de mooiste dag van de tour te gaan beleven. Wauw het was zeker de kou en het vroege opstaan waard. Prachtige lagunas gezien (tja hoe vertaal je dat, meren? ik vind 'laguna' meer waarde geven aan het meer) het was gewoon A-MA-ZING! Flamencos gezien, nog meer lama's, in de hot springs gezeten: natuurlijke warmwaterbronnen mmmm (heerlijk na 2 dagen niet douchen) en vulkaangebergten gezien. Ik zal wat foto's uploaden van de prachtige dingen het was zo gaaf en mooi. De tweede nacht onderweg sliepen we in een soort zelfde dorpje, maar het huis was veel knusser, warmer en fijner! Geen douche, maar ach dat waren we gewend, lekker stinken met z'n alle en jawel om 9 uur weer in bed. Dit keer vertrokken we om half 8, prima tijd! De derde dag viel mij een beetje tegen, we waren verwend met de mooie meren die we hadden gezien, prachtige landschappen e.d. Nu nog wat rotsgebieden gezien en de heuvel van Dalí en meer.. Maar we waren moe denk ik en op zoek naar iets nieuws... Aangekomen in Uyuni die middag bezochten we nog even de begraafplaats van de treinen en daar even gespeeld op de schommels en wippen. Leuk-Leuk-Leuk! Uyuni was geen stad ook te noemen, een soort dorp gebouwd voor de zoutvlakte tours, nougoed we hoefden er gelukkig ook niet veel behalve slapen en wachten op het hoogtepunt (dag 4: zoutvlaktes). We sliepen in ons groene kasteeltje, of zegmaar beter het vieze groene stinkhok. Dat was echt verschrikkelijk, maar ook wel weer grappig. 's Avonds na een tijd weer eens een heerlijk wijntje bij het eten gedronken en gechilled met Joep en z'n groep.
Dag 4: zoutvlaktes! Zonsopkomst op de zoutvlakte, kippenvel! De zoutvlakte zelf viel ons niet tegen, maar was ook niet overweldigend. We hadden denk ik al zoveel foto's gezien en we konden er ook niet heel ver op in verband met de regen die gevallen was de weken er voor. We hebben wel weer geinige plaatjes gemaakt en er een leuke dag van gemaakt! Ik bagetaliseer het misschien nu een beetje, maar die zoutvlakte was wel echt bizar en bijzonder hoor. Niks meer dan een witte vloer en een blauwe lucht, geinig!
Die middag moest ik afscheid nemen van Wendy en Anna, echt heel erg jammer. Zo gelachen met ze en we zijn echt vriendinnetjes geworden tijdens deze intensieve reis. Zij gingen terug naar Argentinië en ik zou verder naar het noorden van Bolivia gaan. Weer een goodbye, echt een nadeel aan het reizen, zoveel leuke mensen en zoveel afscheid! Wel heel veel mooie herinneringen en leuk straks weer in Amsterdam om elkaar opnieuw te zien.

's Avonds pakte ik de bus richting Sucre, ik hoorde van iedereen dat het een leuk, gezellig stadje was en niet zo verrot en afgetrapt als wat ik tot nu toe van de dorpjes in Bolivia had gezien. Zo, en alles van die verhalen is waar. Ik ben er nu 2 dagen en voel me nu al thuis. Verblijf in een superfijn Bed&Breakfast (na vier dagen echt backpacker te zijn geweest, toch wel weer toe aan luxe). Bizar genoeg liep ik de eerste ochtend direct Brett tegen het lijf, een Australische jongen met wie ik in Buenos Aires in hetzelfde hostel verbleef en veel mee was opgetrokken. Wisten allebei niet van ons zijn in Sucre af, was een leuke verrassing. Helaas, wel zijn laatste dag in Sucre, maar dat betekende party-party gisteravond. Met een groep van 16 man gegeten in een goede biefstuktoko en daarna naar Florin, dé Nederlandse bar van Sucre geweest. De Jeugd van Tegenwoordig en Nick en Simon aangevraagd samen met Melanie (andere Nederlandse), gewoon omdat het kon. Geweldig avondje gehad en weet nu al dat ik hier in Sucre wel een tijdje zal blijven. Zit in een heerlijk Bed & Breakfast en nu al leuke mensen ontmoet, het voelt als thuis!

Nu ga ik maar weer eens de straten hier onveilig maken, want er komt ongeveer rook uit m'n toetsenbord.

Genieten jullie daar lekker van de lente, doe ik dat hier ook van de herfst ('t is nog maar 27 graden ofzo hier, dus het valt best mee).

Veel knuffels en kussen en ik hou jullie op de hoogte!

X van jullie wereldreizigster